رُز من تنها بود

قاصدک روی رُِزََم جای گرفت

رز به او کرد سلام

قاصدک رفت و به انبوه علفها پیوست..

*

رز من تنها بود

بوته ی خار کنارش روئید

زهر خندی زد و چون مار به رویش پیچید

باد پاییز وزیدن بگرفت..

*

رز من تنها مُرد

و من از دیدن دیدار رُزم سرد شدم

از خدا پنهان نیست

بعدها از غم دوریش، همی زرد شدم

*

..جای رز اینجا بود

و چه عمرش کوتاه

و چه جایش خالی

..و چه یلدا ی خوشی می شد اگر او هم بود..